سلام به همه دوستان

در این زمان که دعوت پروردگار رب العالمین به سرزمین مدینه منوره و مکه معظمه ٬شامل حال این حقیر شده بر خود واجب می دانم از کلیه دوستان و خوانندگان این وبلاگ٬ چه کسانیکه حقیر را می شناسند و چه دوستانی که نمی شناسند خداحافظی کرده و حلالیت  بطلبم.

باشد که در آن مکان مقدس نایب الزیاره شما باشم.

به آنان که بهار را دوست دارند بگو٬ پاییز هم بهاری بود که عاشق شد.

آخرین برگ افتاد از درخت اسفند

بر سر سفره ی صبح

تپشی سرخ در آن پیله ی لبریز از آب

لکنت ثانیه ها

گوش کن...

فروردین!

از روز تولدم به بعد (11 دی) مدتهاست که میخام اینجا درد و دل کنم ولی فرصت نشد.

امسال شب تولد 28 سالگیم اصفهان بودم درست مانند شب تولد 3 سالگیم که اینجا بودم و درست در همین نقطه.

ولی این بار تنهای تنها بودم بدون هیچ کس. دوستی آشنایی یا فامیلی نبود. در میان ازدحام رفت و آمد غریبه ها نزدیک زاینده رود و در کنار پل خواجو. در آن سوز سرمای اصفهان، بیشتر از سرما، بغض نبودن کنار تو آزارم می داد.

و چه هلهله ای بود بین مسیحیان به مناسبت آغاز سال نو میلادی در روز تولد من. و چه شاد بودند آن بابا نوئل ها. که این هلهله در سراسر جهان رسم هر ساله تولد من است. بنازم حکمت خدا را.

در روز تولدم تنها در خیابان های معروف شهر پرسه می زدم. مدام این جمله از جلو  چشمانم رد می شد: وسیع باش و تنها سر به زیر وسخت.

 ولی هیچ چیز مانند نشستن در کنار پل خواجو آرامم نکرد. از آن هیپنوتیزم آب و یاد پدر.

کاش مانند آن کودکی هایم کنارم بودی.درست در همین نقطه. روی پایت می نشاندیم و در آغوشت آرام می گرفتم. هنوز هم وقتی یاد آن عکس می افتم اشک چشمانم را در بر می گیرد.

و در پایان سپاس خالصانه از تمامی دوستانم که تولدم را تبریک گفتند.

دوست، برادری است که طبق میل خود انتخابش می کنی.